Tagarchief: Utrecht

Kanaleneiland, winkelcentrum

Het is een zomerse dag, een gewone werkdag. Het is druk met mensen. Ik zie een mengeling van allerlei volk dat hier rondloopt. Vanwege enkele kantoren hier in de directe omgeving lopen wat jongere mensen rond die zo op het eerste gezicht de middagpauze te baat nemen om buiten een rondje te lopen en een hapje te nemen bij een van de vele horecabedrijven. Deze middenstand is deels op de kleurrijke bevolking van Kanaleneiland gericht – halal eethuisjes en telefoon- en een geldtransferwinkels bijvoorbeeld.

De overige winkels bedienen een meer algemeen stedelijk publiek: supermarkten, winkels voor broodspecialiteiten en banket, huishoudelijke artikelen, bloemen, reizen, speelgoed, tassen, tijdschriften en rookwaar, drogisterijen, kledingwinkels, de Action, enz. Winkelpersoneel is voor een flink deel voorzien van hoofddoekjes.

Het winkelende publiek lijken vooral bewoners van Kanaleneiland: oudere mensen met wandelstok die de tijd nemen, moeders met een kind in een buggy en een aan de hand, soms één meter achter hun man lopend, vrouwen die met volle tassen sjouwen. Daartussen ontwaar ik ook kleine groepjes jongens, veelal met rugzak en met drinkflesje in de hand, en meisjes in twee- en drietallen die met telefoon in de hand giebelend van allerlei uitwisselen. Beide laatstgenoemde groepjes zijn vermoedelijk afkomstig van scholen hier in de buurt. Enkele overal aanwezige oudere dames schuifelend achter hun rollator en ook een aantal heren op een scootmobiel completeren het beeld.

Het diverse publiek maakt een ontspannen indruk: men slentert, maakt een praatje of doet in elk geval rustig aan. Blijft hier en daar even staan kijken of nemen plaats op de witte zitplaatsen om een broodje te nemen of een telefoongesprek te voeren. De pauzerende groepjes en duo’s professionals zijn alle druk in gesprek. Een enkele oudere spreekt me aan en vraagt wat ik doe. Een enkele peuter die door oma voorbij geduwd wordt in een buggy kijkt me met grote ogen aan en ik kijk met grote ogen terug. Dit verlengt het moment.

Zowel aan de zuidkant buiten als binnen zijn er terrassen open en deze zijn zo midden op de dag, goed bezet.

Buiten, aan de kanaalkant op het zuiden zie ik dat de parkeerplaats tegenwoordig betaald parkeren kent. De parkeergarage in dit complex heeft blijkbaar te weinig capaciteit om te voorkomen dat het parkeerterrein buiten dicht slibt. Dit in de volle zon blakende parkeerterrein is vol en geeft de indruk van een winkelcentrum in een buitenwijk van een stad in Zuid-Frankrijk. Enkele winkelpuien aan de buiten- en binnenkant zijn dicht: er wordt volop verbouwd en gewerkt.

Een grote container met puin getuigt hiervan. Bij de snackbar staan enkele in oranje tenues gestoken bouwvakkers een hapje te eten en een sigaret te roken. Ook in het winkelgebied worden enkele winkels verbouwd. De meeste winkels die open zijn heb deels hun waren voor de winkel goed zichtbaar uitgestald of hebben een staande banner voor de deur waarop de uitverkoop en andere aanbiedingen de aandacht van het publiek moeten trekken.

De passages zijn overkoepeld met in compartimenten verdeeld glas dat in een boog gevormd is. Samen met de kleurrijke versieringen die aan het dak hangen geeft het binnenkomende zonlicht een lichte en luchtige uitstraling.

Mensen lopen in hemdsmouwen, jurken met lange broek, in stoffige ogende werkkleding of in T-shirt met jeans en sneakers. Het winkelcentrum geeft een aanhoudende ruis van gesprekken, uitroepen van kinderen en het geluid van kopjes en glazen die gestapeld of gerangschikt worden. Dichtbij wordt dit geruis zo af en toe verrijkt met het slepende, soms kleppende geluid van een voorbijganger op teenslippers.

Het winkelcentrum is opgeknapt, de vloeren zijn strak geplaveid met natuursteen en heet nu winkelcentrum NOVA. Aan de noord- en oostkant zijn een gezondheidscentrum gevestigd, de tandartspraktijk heet ook hier ‘mondzorgcentrum’ en worden afgewisseld met kledingzaken, een tegenovergelegen moskee die in een ronde vorm is gegoten en een op mensen met een migratieachtergrond gerichte winkel met reisbenodigdheden en huishoudelijke artikelen: voor de pui staat een grote verzameling rolkoffers in allerlei kleuren en formaten en binnen blinken de glazen hanglampen.

Boven de winkels zijn op enkele verdiepingen woningen.

Aan de kant van de Beneluxlaan prijkt al jaren de grote gevelbelettering van meubelzaak Leolux, goed zichtbaar voor de inzittenden van de langsrijdende sneltrams naar Nieuwegein en IJsselstein. Kanaleneiland is eiland, veel uithoeken van de wereld zijn er aanwezig.

juli 2019

Rijnsweerd, Euclideslaan en omgeving

De Euclideslaan in Rijnsweerd is een straat met twee gescheiden banen van ongeveer tweehonderd meter. De twee rijbanen zijn gescheiden door een gracht met aan de betonnen randen veel mogelijkheden om te zitten. De gracht is rijkelijk begroeid met kroost, heeft betonnen randen en een rond einde te beschouwen als kop waar klassieke ogende pilaren staan die voorzien zijn van ronde bogen die deze aan de bovenkant verbinden.

De bogen lijken losjes op de bovenkant van de pilaren gelegd. Het andere eind heeft een verhoging met brede betonnen treden. Halverwege is een tweeledige brug in de vorm van een Andreaskruis. De gracht die een kromming heeft is een creatie van Karin Daan. Het heet Het verzonken schip welke met enige moeite en fantasie daar inderdaad in te herkennen valt.

De gracht wordt aan weerszijden geflankeerd door nog tamelijk jonge bomen die over enige jaren, wat meer volgroeid, ongetwijfeld een statig karakter aan het geheel zullen geven. Daarachter rijzen aan weerszijden kantoorgebouwen van vier à vijf verdiepingen op. De gracht ligt inderdaad verzonken tussen de rijen bomen en gebouwen.

Een enkel groepje kantoormedewerkers loopt hier haar pauze wandeling, druk overleggend over allerlei waarschijnlijk belangrijke zaken of over de komende vakantie. Naast de af en toe passerende auto’s en het aanhoudende gedruis van de A28 die hier vlakbij loopt, hoor je alleen vogels, een groepje grote schreeuwende meeuwen doet denken aan Scheveningen. Verder hebben merels, meerkoetjes en een enkele eend hier vrij spel. Nota’s, contracten en adviezen opstellen gebeurt binnen, hierbuiten is het rustig en ietwat loom, het is een mooie zomerse dag.

Dit deel van Rijnsweerd is een wijk met grote kantoren. De Euclideslaan is met haar mogelijkheden tot wandelen en zitten een uitstekende plek om tijdens je lunch even te verblijven, een praatje te maken en even te wandelen. De kleine groepjes mensen om mij heen zijn jonge mensen waarschijnlijk werkzaam bij een van de bedrijven (FNV-Bondgenoten, verzekeringsmaatschappijen, accountant- en advocatenkantoren, consultancybureaus, headhunters en financiersmaatschappijen en IT-bedrijven) die hier gevestigd zijn. Ook de gemeenteraad was tijdelijk gehuisvest in een kantoor op de hoek van deze Euclideslaan en de Varrolaan.

Op een enkele toren na zijn de gebouwen vijftien tot twintig meter hoog. Ze zijn strak vormgegeven met natuurstenen gladde muren; het zijn grote vlakken die weer opgedeeld in gelijkmatige kleine vlakken van lichtgekleurd steen afgewisseld met glas. Een enkel bouwwerk (kolos) heeft een ronding aan een kant of op een hoek. Sommige gebouwen hebben muren van rode bakstenen die bij de bouw groepsgewijs zijn aangebracht. Door de kleuring van het glas zijn de ramen niet doorzichtig. Ik zie een gebouw met roze-rode stenen met naar voren stekende punten. Ook zijn de muren van een enkel gebouw deels uitgerust met rode natuurstenen platen. Veel gebouwen zijn voorzien van een parkeerterrein of -garage. Beide zijn steeds uitgerust met een hefboom om de toegang te beveiligen. Zoals wel vaker tegenwoordig toegepast, heeft één gebouw muren die verticaal begroeid zijn met klimplanten die een groene of duurzame uitstraling geven. Het hoge provinciehuis heeft Mondriaan-versieringen met de bekende primaire kleuren.

Bij de inrichting van dit kantorenpark is veel aandacht besteed aan groen, perkjes, grasstroken, bloemstukken en bomen. De laatste beginnen te kleuren, de herfst nadert. De lantaarnpalen en de trottoirs zijn versierd met een dot rode en witte bloemen. Ook de kruisvormige brug is versierd met enkele dotten met witte bloemstruiken. Er is voorzien in cameratoezicht: de bedrijven beschermen hun waardevolle eigendommen gezamenlijk. ’s Avonds is het hier zeer waarschijnlijk uitgestorven en zouden onverlaten hun gang kunnen gaan.

Het is een van de nazomerdagen van september. Twee groepjes jonge mensen delibereren druk over hun werkzaken en her en der verschijnen, het is eind van de morgen, groepjes en individuele wandelaars meestal in overhemd of shirt en broek. Een lint met toegangspas om hun nek is hun uiterlijk teken dat ze hier horen en zo dadelijk weer verwacht worden op hun kantoor. Even verderop staan een twaalftal mensen in een kring die onder leiding van een grote vent, met een bal enkele (communicatie?-)oefeningen doen. De deelnemers kijken zeer geconcentreerd. Een enkeling gebruikt de buitenruimte voor een ongestoord telefoongesprek. De meeste mensen hier lijken beneden de vijftig.

Op de achtergrond is een voortdurende ruis hoorbaar van verkeer op de Archimedeslaan, Pythagoraslaan en de kop van de A28 die hier begint. Stil is het niet, ook niet in deze hoek van de stad. Verkeer is schaars in deze niet-doorgaande weg, een enkele Golf-like auto en een vrachtwagen met spullen voor de bedrijfskantines of een andere leverancier.

Hier zijn geen ouders met kinderen op straat of een oma en opa die een wandelwagen met kleinkind voortbewegen, geen bloemenstalletjes of winkelend publiek dat sjouwt met tassen. De werkenden hier lijken alle beneden de vijftig.

Rijnsweerd leeft niet maar werkt en maakt carrière.

juni 2019

Opstellen over de stad Utrecht

De afgelopen twee jaar heb ik met tussenpozen een aantal opstellen geschreven over de stad Utrecht, openbare plekken wel te verstaan. Ik ging een morgen of middag naar een plek ging daar zitten en schreef op wat ik zag en hoorde. Als je de tijd neemt of hebt zie je van alles beter, hoor je beter het lawaai en ook het gelach.

De komende tijd publiceer ik hier deze opstellen.